از امروز این فانوس به گل نشسته همچنان راکد می مونه تا دو ماه دیگه

 میرم  درسا که تموم شد میام   

وقتی توی طوفان گیر کردی با خدا بودن خیلی بهتر از ناخدا بودنه...

خدایا تو خیلی بزرگی ومن خیلی کوچک جالب

 اینجاست که تو به این بزرگی هیچ وقت من

 رو به این کوچیکی فراموش نمی کنی ولی من

 به این کوچیکی تو به این بزرگی رو گاهی

 فراموش می کنم...

شاید آن روز که سهراب نوشت

" تا شقایق هست زندگی باید کرد "

خبری از دل پر درد گل یاس نداشت

باید  اینجور  نوشت

هر گلی هم باشد

چه شقایق چه گل پیچک و یاس

زندگی  اجبار  است

وقتی کسی نیست که به اون فکر کنی به آسمان بیاندیش

 چون در آسمان کسی هست که به تو فکر میکنه...

همه ی ما می دونیم که روزی فراموش میشیم و روزی فراموش میکنیم  اما کسی نمی داند که فراموش شدگان هیچ گاه فراموش کنندگان رااز یاد نخواهند برد....

گله ای از تو ندارم

من نمی خواهم بگویم

 بی تو تنها ترینم

عادت توست دل شکستن

تنهایی فروختن و رفتن

کار من شاید باید

تنها انتظار باشد و بس

نشستن و چشم براه ماندن

و این شمع پشت پنجره می سوزد

قطره قطره آب می شود

و من غبار انتظار پنجره را پاک خواهم کرد

می دانم که بر خواهی گشت

با سوغات نومیدی

اما دگر دیر است

جز نامی از من نخواهی یافت

نامی پوسیده بر گور...

کسی به فکر گل ها نیست

کسی به فکر ماهی ها نیست

کسی نمی خواهد

باور کند که باغچه دارد می میرد